ตอนนี้ขาเดี้ยง...

posted on 23 Nov 2009 08:32 by arachan  in Diary

ก็ไม่มีอะไรมาก เย็นวันศุกร์ หูกระเป๋าดันมาขาด เลยเดินลงจากตึกไปล้วงของไป กำลังจะหยิบมือถือ วูบนึงเท่านั้น รู้สึกตัวอีกทีตัวก็ลงไปนอนกะพื้น ขาขวา ลงไปอยู่ในท่อ ท่อระบายน้ำที่น่าเกลียด มีช่องระหว่างทางเดินเป็นขั้นบันไดพอดี

 

 มีน้องนักศึกษาเดินมา เราร้องให้ช่วย เขาก็ช่วยพยุงมานั่ง สักพัก เราตั้งใจจะลุกให้ได้ แต่ก็ลุกไม่ขึ้น

ยามเดินมาดู

ยามวอบอกกันเอง

 อาสาสมัครยามเริ่มมาดู เราเลยบอกให้ไปหาครูที่ศูนย์เด็กและ บอกป๊าเรื่องอุบัติเหตุ

อาสาสมัครยามถ่ายรูปเป็นหลักฐาน 

คนทำงานในตึกเลิกงาน เริ่มเดินมาดู คนที่รู้จักหลายคน

น้องที่รู้จักเริ่มมาดู

สมโภชน์ (รปภ ประจำตึก)มาดู แล้ววิ่งไปบอกมด น้องที่ออฟฟิส

จากนั้นน้องและพีี่ในออฟฟิสก็วิ่งกันมาดู

พยาบาลห้องพยาบาลมาช่วยปฐมพยาบาล ขาเริ่มชามาก

มดกะอรรถวิ่งไปศูนย์เด็ก

ป๊าขับรถมาดู

พี่ยามโทรแจ้งรถพยาบาลบางปะกอก

พยาบาลขอบัตรพนักงาน และใบประกันเพื่อขอประวัติที่โรงบาล 

พี่ทิพย์ว่าจะไปเป็นเพื่อน

แต่ปเาหนิงบอกไปเอง

อธิการกำลังจะกลับบ้าน ยามไปบอก เลยเดินมาดู 

รถปอเต๊กตึ๊งมา

พี่พยาบาลโวยวายว่าเอารถพยาบาลไม่ใช่ปอเต๊กตึ๊งอาสาสมัครปอเต๊กตึ๊งดามขาให้ระหว่างรอรถพยาบาล

 ป๊าขับกลับบ้านไป พร้อมไจ๋

ส่วนขิง มดจะพาไปส่งกับเดียร์ทีหลัง

รถพยาบาลมา

มีการเคลื่อนย้ายขึ้นเตียงพยาบาล ปวดข้อเท้าแล้ว

ขึ้นรถพยาบาลไปพร้อมหนิง

รถขับไวมาก

อยากกกกอ้วกกก เพราะนอนโดนล๊อกขยับไม่ได้ โคลงไปโคลงมา เมารถ

ป้าหนิงหายาดมให้ไม่เจอ

จะอ้วก

 

รถเลี้ยวเข้าโรงบาล

 ...

ห้องฉุกเฉิน

ต้องเอากางเกงมาเปลี่ยน (วันนั้นใส่กางเกงทำงานสีดำ ไม่งั้นคงมีแผลมากกว่านี้)

หนิงโทรรายงานทุกคนในออฟฟิส

พยาบาลพาไปเอ็กสเรย์ฺ

สองที

สามที

ตรวจสอบ เรารอที่หน้าห้องเอ็กสเรย์ พี่มอนโทรมา

กระดูกไม่หัก

พี่มอนโทรมา หนิงเจอพี่มอน เลยฝากกระเป๋าให้ไป

หมอมาดูอาการ

ถอดกางเกง

เอาผ้าปิดไว้ กางเกงในสีชมพูซะด้วย อายหมอว่ะ (หมอไม่เห็นหรอก พยาบาลเห็น)

พยาบาลตุ๊ดเข้ามาตรวจสอบ

พยาบาลสาวมาล้างแผลให้

พยาบาลตุ๊ดเอาอุปกรณ์เข้าเฝือกมา

หมอใส่เผือกดามหลังขา เอาผ้ายางพัน

ขาชาอีกรอบ

เฝือกยังนิ่มและเย็นอยู่

พี่มอนเข้ามาดู

แล้วพี่มอนก็ออกไป หลังจากดูซื้อกระโถนฉี่ให้

มดมา

มดเอากางเกงเลที่ยืมจากเดียร์มาให้

มดคุยกะพี่นก เอาให้คุย แล้วเราก็บอกว่า สบายมาก แค่ตกท่อ

จากนั้นหนิงก็คุยกะเดียร์วรา เอายื่นให้พูด ก็บอกว่า โอเคๆ สบมยห.

เฝือกที่ดามเริ่มแข็งตัว เริ่มร้อน หายปวดเลย

 

...

...

...

...

เฝือกแห้งแล้ว

ใส่กางเกง

บุรุษพยาบาลพานั่งรถเข็น

บุรุษพยาบาลคนเดิมแหละที่เคยเข็นให้เราตอนท้องไจ๋ ขิง และตอนเข็นให้ไจ๋ตอนป่วย

บุรุษพยาบาลพาไปห้องรอยา

 

พยาบาลเอาใบมาให้เซนต์ แม่เจ้า ถ้าต้องจ่ายเองนี่เกือบ 4 พันเลยน้า

ดีที่เคลมประกันกะมหาลัยได้

 

เซนต์

 

รับยา

 

กลับบ้าน

 

 

 

...

...

...

 

....

 

เข้าห้องน้ำลำบากมาก

 

 

 

ตอนนี้ เวลา 8.44 น. ขอวันที่ 23 พย.

ปวดเข่ามากมาย

กะว่าจะ นั่งอยู่นานๆหน่อย ไม่พยายามลุกไปไหน เพราะเมื่อวานลุกเดินทำโน่นทำนี่มากไป จนอาการกำเริบ

 

 

 

รูป ...

 ขาที่ถูกเข้าเฝือก

 

สภาพข้างใน บางส่วน ที่แกะออกมาเพราะเข้าส้วมแล้วทำเปียก..เลยต้องมาเป่าให้แห้ง 

 

 ของจริงเขียวกว่านี้หน่อย

-*****- สรุปอาการ

 

แพทย์วินิจฉัยว่า เกิดอาการเอ็นฉีกเนื่องจากอุบัติเหตุตกท่อ มีอาการบวม ัอกเสบ เห็นควรพักรักษาตัว 1 สัปดาห์ และเฝ้าระวังอาการอีกอย่างน้อย 2-3 สัปดาห์---

 (ทิ้งน้ำหนักตัวมากกว่า 50 กิโลลงในท่อระบายน้ำที่ช่องห่างแค่A4 ลึก 70เซนต์)

 

มีเรื่องให้เคืองด้วยวันศุกร์ที่ว่าซวยๆหนังสือแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาชมรมการ์ตูน ก็ดันเขัียนชื่อผิด เม้งพี่ทวีแกก็บอกให้ไปเม้งประธานชมรม โอ้อย เราจะไปเม้งน้องเข้าได้ไงกัน นี่มันหน้าที่ของพี่แกต้องตรวจสอบสิ ไม่ใช่ให้น้องทำ หนอยแนะ.... น้อง Rokang ถ้าได้อ่านบล๊อกนี้ ยังไงก็ฝากเข้าประชุมแทนก่อนนะ จ๊ะพี่คงเดี้ยงไปอีกนานแสนนานเลย ขอโทษนะ

 

ฝากเรื่องชื่อกะน้องเอกแล้วนะ

 

ขอบคุณน้องๆชมรมศิลปะการ์ตูนฯทุกคนนะที่ไม่ลืมเจ๊...

 

ขอบคุณพี่ๆที่ทำงานในตึก รปภ. และเพื่อนร่วมงานร่วมทุกข์ร่วมสุขทุกๆคนเลยนะที่เป็นกำลังใจให้

ขอบคุณคนที่บ้านที่ช่วยเหลือ...ทั้งตอนดีและตอนแย่

ขอบคุณพ่อ และทุกคนที่บ้านวราชุน ค่ะ ที่ให้กำลังใจอยู่ห่างๆ (บ้านไกล) 

และจะรีบหายไวๆ กลับไปทำงานต่อ

 

(ก็ต้องทำที่บ้านอยู่ดีไม่ใช่รึ แง่ว) 

ประชาอุทิศถึงรถติด....

posted on 16 Nov 2009 21:25 by arachan  in Crazy-Bitch

เพราะมันมีควายครับพี่้น้อง....

 

 

 

 

ตัวเดียวไม่เท่าไหร่... นี่มากันยกทีมครับ

 

 

นี่คือเหตุผลว่าทำไม ประชาอุทิศรถติดชะมัด 

ตื่นตี 3

ไปถึงรถตู้ ตี 4

ไปถึงไบเทค ตี 5

นั่งเฝ้าเคาร์เตอร์ถึง 7 โมง

 วิ่งไปเตรียมแถวรับเสด็จ 8 โมง

เฝ้าเคาร์เตอร์ต่อถึง 10 โมง

.... ง่วง เหนื่อย หิว

กินข้าว 11 โมง

รอแถวส่งเสด็จตอนพักช่วงแรก 11.30 น..

 

จากนั้น

ก็มีเพื่อนในทีม วอ มาให้ไปกันบี้ ...

ทั้งเบลอทั้งง่วง แต่มดก็ลากเราวิ่งไปด้วย... เพราะบี้จะออกจากห้องผู้สื่อข่าวไปห้องพักด้านใน

เราก็กันแฟนคลับ ที่ทั้งจก ทั้งล้วง... มดมันโชคดี เป็นคนลากบี้ มันจับข้อมือบี้ลากผ่านยวงฝูงชนเข้าไปในเขตหวงห้ามได้สำเร็จ... ส่วนเรา กว่าจะฝ่าฝูงชนไปเข้าเขตได้ ตาแทบเหลือก...

คืองี้นะ มันจะมีแผงเหล็กหนาๆ มากั้นไม่ให้คนนอกเข้ามาเขตข้างใน เหมือนทางรอคนที่ลงมาจากเครื่องในสนามบินอ่ะ

 

จากนั้นก็ไปเฝ้าห้อง ทำตัวเป็นการ์ดเฝ้าห้อง มีคนมาชะเง้อเยอะไปหมด จนต้องบอกเจ้าหน้าที่ไบเทคลอกประตูหน้า และปิดม่าน (คนมามุงถ่ายรูปเหมือนดูแพนด้าเลย)

 

ใจแอบพกกล้องมา แอบงัดถ่ายเป็นระยะ... ภาพที่ได้ ไม่ค่อยโสภานักหรอก แต่เป็นเอกลักษณ์มากมาย

 

บอกตามตรงเราไม่ได้กรี๊ดกร๊าดอะไรบี้มากมาย แต่ในเมื่อเขาเป็น Celeb ที่ใครๆก็อิจฉาอยากเข้าใกล้ ครั้นแล้วในเมื่อเราได้อยู่ใกล้ขนาดนี้ ถ้าไม่รับโอกาสถ่ายภาพเอาไว้ น่าเสียดายแทนแฟนคลับที่เขามาอดทนรอตั้งกะตีสี่ เบียดๆกับคนมากมาย แค่ขอถ่ายรูปบี้ที่อาจจะเห็นแค่กกหู

 

ตัวจริงหน้าเนียนมาก  อัธยาศัยดี  ออกฮาๆ เสียงปกติเสียงไม่หล่อเลยอ่ะ

น่ารักตรงที่ ตอนเทคถ่ายสัมภาษณ์ แกก็นับเองเทคเองครบเลย แค่บอกว่าต้องพูดอะไร ไม่ต้องมีบท ก็พูดได้เองหมดเลย เก่งจริงๆ สมแล้วที่เป็น Celeb วางตัวดี นิ่ง ไม่หัวเสีย และยิ้มเสมอ 

 

 

เกือบหายเหนือย เฮ้อ... ขอกรี้ดหน่อย..... 

พักหลัง (ราวๆ สองสัปดาห์ )มานี้ มะได้อัพบล๊อกเลย เพราะมัวแต่บ้า Face book ว่างที่ไรเป็นเข้าไปปลูกผัก ตัดฟัก ถอนหญ้า และเสริฟอาหาร (Farmville กะ cafe world) นึกขึ้นได้ ลืมอัพบลอก เดี่ยวแฟนๆจะหายไปหมด อิอิ

 

มาดูมา ฟาร์มเหงาๆของเรา

และ คาเฟ่ เหงาๆ ของเรา

 

เล่นแก้เซ็งไปวันๆ  ว่างมากรึไงฟะเนี๊ยยยย

edit @ 5 Nov 2009 15:06:02 by arachan

 

ขิงขิงครบขวบแล้ว.... ขอบคุณน้องมดน้า ซื้อเสื้อสวยๆมาให้หลานเยอะแยะเลย....

ปีนึงผ่านไปไวจริงๆ

 

แวะมาอัพเดทเพิ่มภายหลังน้า...