บ่น หลังจากหายไปเกือบอาทิตย์
บันทึกย้อนหลัง .... คืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิต
วันที่ 5 เดือนมีนาคม ปี 2550
วันนี้เป็นวันหยุดชดเชยวันหนึ่งของราชการทั้งหลาย เราก็เป็นหนึ่งในนั้น เลยได้สิทธิ์หยุดเต็มที่ พี่มอนไปทำงาน หลังจากเมื่อวาน ได้ไปซื้อเตียงให้ไจ่ไจ๋ และของอีกหลายอย่าง รวมไปถึง การย้ายเฟอนิเจอร์ในห้องหลายชิ้น ปรับแต่งให้เหมาะสมเพื่อ รับการมาของไจ่ไจ๋ ที่จะมาถึง ในอีกไม่กี่สัปดาห์ แน่นอน เราได้รับการมอบหมายให้จัดของในห้องเพื่อรอการย้ายเฟอนิเจอร์ในตอนเย็น ซึ่ง ใช้เวลาราว ชั่วโมงเศษ ตอนนั้นเป็นเวลา 2 ทุ่ม โดยประมาณ หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการเก็บกวาดแล้ว เราก็อาบน้ำและกินข้าวกับพี่มอน แล้วนั่งเล่นนั่งคุยดูทีวีกันไป อิ่มดีแล้ว ไจไจ๋ก็ดิ้นเล็กน้อย เรายังหัวเราะลูบพุงอยู่เลย ....
....มีบางอย่างผิดปกติ รู้สึกเหมือนปวดฉี่แฮะ..O_o เลยเดินไปเข้าห้องน้ำ ....
ปรากฏว่า มันไม่ใช่แค่ฉี่ซะแล้วสิ บางอย่างไหลออกมา โดยไม่ได้ปวดฉี่ .
.ด้วยความตกใจ เราก็เรียกพี่มอนสุดเสียงจากห้องน้ำว่า "เริ่มแล้ว"
พี่มอนก็รีบวิ่งมาห้องน้ำ แล้วก็คุมสติถามว่า
"ไม่ใช่ฉี่นะ"
"ไม่ใช่" เราย้ำอย่างมั่นใจ
"โอเค ........." พี่มอนคุมสติได้เยี่ยม
เรารีบสวมผ้าอนามัย และเปลี่ยนชุด คว้าบัตรนัดตรวจครรภ์และบัตรเอทีเอม ยัดลงกระเป๋า แล้วเอาเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูยัดใส่กระเป๋าอีกใบ พี่มอนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและรีบไปบอกน้องชายให้เรียกแทกซี่ทันที พอขึ้นแทกซี่
สิ่งนึงที่รู้คือ บางอย่งบีบรัดแน่นในท้องของเรา พอถึงโรงพยาบาล บุรุษพยาบาลก็รีบ พาเรานั่งรถเข็นมุ่งไปยังห้องฉุกเฉิน....
ในห้องที่มีม่านกั้น พยาบาลสาวสั่งให้เราถอดกางเกงใน ....
และเธอก็สำรวจปากมดลูก "ถุงน้ำชั้นนอกเพิ่งแตกค่ะ.... ปากมดลูกเปิด 2 เซนต์" เธอล้วงไปลึกกว่านั้นอีก แล้วน้ำก็ไหลมากขึ้น เพราะเราเกร็ง
"ทีนี้ แตกสองชั้นแล้ว" ... ....
อีบ้า มันเจ็บนะเว้ย.....
.... จากนั้นพี่มอนก็ถูกส่งไปที่ห้องพักชั้น 7 .... ห้อง 728....ส่วนน้องชายก็กลับบ้านไป
เราถูกเข็นไปยังห้องรอคลอด พร้อมได้รับการปลอบใจว่า คุณหมอกำลังเดินทางมาในอีก 1 ชั่วโมง เราถูกจับเปลี่ยนเสื้อผ้า โกนขน เจาะน้ำเกลือ และต่อสายวัดการเกร็งของมดลูกที่หน้าท้อง ....
ทุกครั้งที่เกิดอาการเจ็บท้อง เส้นกราฟที่ต่อไว้กับเครื่อง จะพุ่งขึ้นเป็นเส้นโค้ง...
เมื่ออาการเจ็บลดลง.... กราฟลงต่ำตาม
"พยาบาลรายงานคุณหมอว่า คนไข้เจ็บมาก คุณหมอ สั่งบล๊อกหลังค่ะ"...พยาบาลบอก แล้วมีหมอหนุ่มอีกคนเดินเข้ามา
"ไม่ค่ะ ขอไม่บล๊อก" เราปฎิเสธ วิสัญญีตี๋ท่าทางนิ่มจึงเดินออกจากห้องไป
หมอมาแล้ว.............. ในเวลา 3 ทุ่ม กว่า หมอตรวปากมดลูก .... เปิด 3 เซนต์..... น้ำคร่ำยังคงออกมาเรื่อยๆ หมอไม่แน่ใจว่า ที่หมอล้วงไปนั้นเป็นหัวรึก้น จึงพาไปทำอัลตร้าซาวน์ .....
โอเค เด็กเอาหัวลงข้างล่าง
จากนั้นเราก็ถูกส่งกลับห้องเดิมเพื่อ.... รอ....
กราฟขึ้นและลง ขึ้นและลง การรอคอยมันช่างแสนทรมาน
เราอดทนไม่เกร็งตามความเจ็บปวด... ใจก็คิดไปต่างๆนานา
"นี่มันเพิ่ง 34 สัปดาห์..."
"เกิดอะไร...... มีอะไรผิดปกติไหม...."
"ไม่นะ .... ถ้าเบ่งไม่ได้ละ เราต้องถูกผ่า"....
"ทำไมไจ๋ดิ้นแรงแบบนี้ รึว่ารกพัน"
ความกลัวสารพัดสารเพ ประเดประดังเข้าผ่านสมองเป็นระยะ แต่มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นที่เป็นจริง.... เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมง นี่ก็ 5ทุ่มแล้ว คุณหมอตรวจอีกครั้ง ปากมดลูกก็ยังคงอยู่ที่ 3 เซนต์เช่นเคย "เอาหละ หมอคิดว่า ต้องผ่าออกนะคะ น้ำคร่ำจะแห้งหมดแล้ว..." เท่านั้นละ น้ำตาเราก็ซึมทันที คุณหมอโทรไปตามพี่มอนที่นอนใจเต้นบนห้องพัก บอกข่าวถึงเรื่องที่เกิดขึ้น อย่างร้อนรน....
สิ่งหนึ่งที่เรารู้คือ ลูก...........
ระหว่างที่หมอเดินไปห้องผ่าตัดเพื่อเตรียมตัว พี่มอนก็มาปลอบใจ..... และพยาบาลก็น้ำใบสักอย่างมาให้เซนต์ ... จับใจความได้ว่า .... ยอมรับการรักษา ด้วยการผ่าตัด ..บลาๆๆ มือเราสั่นจนเขียนแทบไม่เป็นตัวแล้ว น้ำตาก็ไหลพราก......
สิ่งที่เรากลัวมาตลอดชีวิต...คือวันนี้จริงๆหรือนี่
"ผ่าแล้ว เราจะอยู่ไฟไม่ได้"
"ผ่าแล้ว เราจะปวดหลังไปตลอด"
"ผ่าแล้ว คงมีลูกได้แค่สองคน..."
เครียดมากจนความดันสูงไป 160 กับ 100 ....
หมอพร้อมแล้ว.... ห้องผ่าตัดช่างเย็นเยือกกว่าขั้วโลก ทั้งๆที่ มันไม่ใช่ แต่ทำไมเราจึงสั่น ปวดท้อง .....เจ็บท้อง...... วิสัญญีแพทย์หนุ่มนุ่มนิ่ม ก็ลงมือกดเข็มยาว 2 นิ้ว ลงกลางหลัง บริเวณร่องไขสันหลัง....
"ขดตัวให้มากที่สุดนะคะ" หมอนิ่มกล่าว
หมอค่อยๆเสียบเข็มลงที่กลางหลัง เรากอดพยาบาลไว้แน่น .... มีบางอย่างอุ่นๆ แทรกลงกลางหลัง ... จากนั้นก็ถูกสั่งในนอนหงาย ฉากที่กันระหว่างความจริงกับความกลัว มันคือผ้าสีเขียว สามชั้น
ข้างหลังม่านที่เรามองไม่เห็นนั้น มันคือสงครามชีวิต... ร่างกายของเรา หนักอึ้ง รู้สึกเหมือนขาไม่ยืดตรง ทั้งๆที่มันยืดแล้ว ไจไจ๋ ที่อยู่ในพุงของเรา มันช่างกดแข็งเป็นก้อนแน่นจุกอก ทรมานสิ้นดี
วิสัญญี เอาแอลกอฮอมาถูที่แขนเรา แล้วถูเหนือหน้าอก
"ตรงน้กับตรงนี้ เย็นเท่ากันไหมคะ"
"ก็ใกล้เคียง" เราตอบเบาๆ ท่อนล่างเหมือนล่องหน ทิ้งไว้แต่ท้องที่หนักอึ้ง และความรู้สึกค้างเติ่งที่ว่า ขาซ้ายยังยกอยู่
จากนั้น พี่มอนก็เข้าห้องมาพร้อมคุณหมอ หลังจากที่ทำความสะอาดพุงเราแล้ว หมออนุญาตให้พี่มอน นั่งข้างๆเราได้....
มันเริ่มแล้ว
บางอย่างคลุกคลักหลังม่านนั้น....
" เดี๋ยวจะรู้สึกจุกๆหน่อยนะ" หมอบอก
เราจับมือ พี่มอน และวิสัญีแพทย์แน่น.......... เหมือนมีบางอย่างกดแน่นเหนือลิ้นปี่ ตรงที่เราเคยคิดว่า มันคือก้นของไจ๋.... ใช่......
"จ๊ะเอ๋ ออกมาแล้ว" คุณหมอร้องขึ้น
เรากลั้นใจกับความจุกแน่นอันแสนทรมาน เราแทบอ้วกจะทนไม่ไหวแล้ว
และแล้ว.....
....
แรงจุกนั้นก็ยุติลง พร้อมกับเสียงร้องอันดังลั่น ....
"เด็กผู้ชาย"....
"โอโห ไข่ใหญ่เบอเริ่มเลย" พี่มอนตะโกน เขาถือมือถือถ่ายคลิบตลอดการผ่า ....
....เราร้องไห้ออกมา ทั้งความปวดทรมาน และความกังวลทั้งหลาย มันถูกล้างไปสิ้นกับ น้ำตา
(พิมพ์มาถึงตรงนี้ ก็น้ำตาไหลออกมาจริงๆ)
เด็กชายตัวน้อย ลืมตาดูโลกในวันที่ 5 มีนาคม 2550 ในเวลา 23.59 น....
.........
(ไว้ค่อยเล่าต่อ ต้องไปซักผ้าอ้อมแล้ว)
edit @ 2007/03/10 21:37:29
...น่ากัว
