มีเวลาบ่นแล้ว จงรีบอ่าน....
หลังจากเด็กชาย อมรเทพ วราชุน ได้ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกแล้วนั้น คุณพยาบาลนำลูกชายมาให้คุณแม่คุณพ่อคนใหม่ยลโฉม จากนั้นก็ส่งตัวเขาไอซียูไป ส่วนเรา คุณพ่อก็ถูกกลับไปพักบนห้องพักฟื้นบนชั้น 7 ส่วนคุณแม่ ก็ถูกนำตัวส่ง ไอซียู
ตัวชา..... ชา....
ทำไมอยากอ้วก คงเพราะเกิดแรงดันในท้องหลังจากที่ไจ่ไจ๋ไออกไปแล้วนั้น ทำให้อ้วกออกมา มันทรมานที่สุดกว่าการอ้วกครั้งใดๆ ปกติเวลาเราอ้วก จะมีแรงแหวะจากกระเพาะแล้วก็หายใจพักได้ใช่ไหมละ แต่นี่ ไม่รู้สึกอะไรจากจากกระเพาะ แต่อยู่ๆก็มีอะไรคะย่อนออกมา ทรมานมาก มันตึงไปหมด สุดท้าย มื้อค่ำที่กินไปเมื่อ ก็ออกมาหมดจนได้....
*
*
*
*
ห้องไอซียู มีแสงไฟจากหลอดนีออนตลอดเวลาแม้ว่าเขาจะปิดไฟตรงหัวเตียงทุกคนก็ตาม พยาบาลจะคอยมาเติมยาแก้อักเสบให้ทางสายน้ำเกลือ และวัดความดันทุกๆ 2 ชั่วโมง
....เรานอนริมสุดติดทางเดินและห้องพักฟื้นพิเศษ ห้องริมสุดซึ่งเราสามารถมองเห็นได้จากตรงเรานอนนั้น คือห้องที่ไจไจ๋อยู่ในตู้อบ พยาบาลก็คอยเดินเข้าเดินออก...
ไจ่ไจ๋จะเป็นไรไหม... จะแข็งแรงไหม....
เราจะหลับๆตื่นๆทุกๆ 2 ชั่วโมงเพราะนางพยาบาลจะคอยมาดูโน่นทำนี่ตลอดเวลา เอียงคอไปมองนาฬิกา โอ้ นี่มัน ตีสองเองหรือ เวลาช่างผ่านไปช้านัก ... ใจคิดแต่ว่า อยากเห็นหน้าลูกชายไวๆ...
หลังจากหลับๆตื่นๆอยู่นานหลายชั่วโมง ในที่สุด เราก็เริ่มขยับขาได้บ้างแล้ว แต่ยังอ่อนเพลียอยู่มากเลย พยาบาลเข้ามาเปลี่ยนโน่น วัดนี่ เช็ดตัว อะไรไม่รู้ตลอด จนเวลาล่วงมาเกือบ 8โมงเช้า พี่มอนลงมาพร้อมเตียงเข็น พร้อมเพื่อการย้ายขึ้นห้องพักด้านบน
แน่นอนว่า บุรุษพยาบาลอุ้มเราไปยังห้องๆไอซียูเล็ก ที่ซึ่งไจ่ไ นอนหลับในตู้อบ พยาบาลอุ้มไจไจ๋มาแนบแก้มเรา แล้วเมื่อแม่ลูกทักทายกันพอเป็นพิธีแล้ว บุรุษพยาบาลก็เข็นเตียงเลื่อนไปยังห้องพักชั้น 7
.......
เมื่อวาน พี่มอนได้ทำการประชาสัมพันธ์ ไจ่ไจ๋ ต่อสาธารณชนเรียบร้อยแล้ว คาดว่าวันนี้ แขกเหรื่อ จะตามกันมาเยี่ยมเยียน แน่นอน เพราะว่าความฉุกละหุกกระทันหัน เลยทำให้ วันนี้ มีกลุ่มที่มาคือ ญาติที่บ้าน ป๊า น้องมิ้น และ พี่ๆน้องๆ ที่ทำงานของเราเท่านั้น
(ก็ไม่น้อยแล้วนะ)
แต่ว่า การที่จะพบกับไจไจ๋ได้นั้น พี่มอนก็สวมวิญญาณไกด์ทัวร์ พาลูกทัวร์ (บรรดาแขกที่มาเยี่ยม)ลงไปยังห้องไอซียูชั้นสอง ตามเวลาเยี่ยมคือ รอบแรก 8โมงถึง 1 ทุ่ม และรอบสุดท้าย 2ทุ่มถึง 3ทุ่ม
ใครก็ตามที่ได้มาเยี่ยมเมื่อวันที่ 6 - 7 นับว่าโชคดีมากเพราะ วันต่อมาเมื่อไจ่ไจ๋ย้ายขึ้นห้องพักเนอสเซอรี่ชั้น 7 แล้วพยาบาลไม่อนุญาตให้ใครเข้าห้องได้ นอกจากเกาะดูข้างนอกห้องกระจก มีแต่คุณแม่เท่านั้นที่เข้ามาได้
ลูกชายของเรา ตอนนี้ยังมีชื่อว่า บุตรนางอภิรดา วราชุน อยู่เลย....
บ่ายวันนั้นหลังจากเราได้ขึ้นมาบนห้องพักแล้ว เมื่อป๊ามาเฝ้า ดูเปาบุ้นจิ้น พี่มอนก็ขอตัวกลับบ้านไปอาบน้ำและเตรียมของใช้มาให้ พี่มอนแวบไปนานพอควร เพราะมัวแต่ตั้งชื่อลูกอยู่ ... ใบตั้งชื่อที่พิมพ์ไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน (ที่ทำงาน) ก็เอามาด้วย....
ตลอดเวลา 3 วัน กว่าที่ไจ่ไจ๋จะถูกย้ายขึ้นมา... พอย้ายออกมาก็ยังอุ้มไม่ได้ทันที ประมานว่า ต้องป้อนนม เปลี่ยนผ้าอ้อมในตู้อบนั้นเอง...(ไว้มาบ่นต่อกลัวจะเบื่อซะก่อน)
อะ....มารำลึกความหลังกันสักเล็กน้อย
#1 - วันวิวาห์ วันนี้ละ ที่เราว่าตัวเองสวยที่สุดในโลก
#2 - หลังจากรู้ว่าท้องได้2 เดือนแล้ว ... ดูสิ ท้องเริ่มพองแล้ว
#3- งานแต่งเพื่อน ที่ไหนน้า ที่ชมขบวนเรือ... ดีที่มีชุดใส่ไปตอนที่เริ่มพอง
#4 - ภาพแรกของไจ่ไจ๋ ..!!! เด็กชายจริงๆนะ
#5 - ไม่มีอุปสรรคอะไรจะมาขวางกั้นไม่ให้ฉันคอสได้หรอก....
#6 - คริสต์มาส ... ท้องพองขึ้นมาก ไจ่ไจ๋เริ่มดิ้นแล้วนะ
#7 -วันปีใหม่ ถ่ายคู่พี่สาวที่กำลังพองเช่นกันและคุณพ่อ
ว่าที่คุณตาหลานชายสองคน
#8- เข้าสู่เดือนที่7 กับน้ำหนักตัว 64 กิโลกรัม และรอบเอว 40 นิ้ว
พี่มอนยังไม่ตื่นดี ... รูปนี้ออกแนวเซ็กซี่หน่อยๆ
#9- เข้าสู่เดือนที่ 8 แล้วนะ ตอนนั้น นับถอยหลังอีกแค่ 6 สัปดาห์
#10.... ภาพนี้ ถ่ายก่อนเกิดเหตุการณ์ต่างๆ ในเวลาเพียงไม่ถึง 15 นาที เท่านั้น...
+
+
+
และแล้วว
+
+
ผลสำเร็จของความรักและความภูมิใจคือนี่ละ
ไจ่ไจ๋ ....อายุ 2 วันนะ... ยักคิ้วหลิ่วตา....
ยังยัง... มีรูปมาอีกเพียบเลย ...ไจ่ไจ๋ ...ตื่นซะก่อน ขอตัวก่อนนะ ....เดี๋ยวกลับมารีพอทต่อ...
น่าร้ากกกกก
