เลเยอร์แม่ลูกสอง สารพัดเรื่อง คอสเพลย์ การ์ตูน สอนเขียนการ์ตูน นิยายน้ำเน่า แต่งหน้าแปลงโฉม วาไรตี้เรื่องเลี้ยงลูกแบบคนการ์ตูน โอตาคุตัวแม่

...ไม่รู้ว่า สะกดถูกไหม แต่โลกเรานี้หนอ ช่างน่าประหลาด

ความตายมันน่ากลัวไหม ... ถ้าคนที่ต้องเผชิญกับมัน จะกลัวไหม ... ไม่มีใครรู้เพราะ คนที่ตายแล้วก็มาบอกเราไม่ได้

แล้วความตายแบบไหนละ ที่เราจะไม่ต้องกลัว...

 ...อาจจะแบบย่าของเราก็ได้นะ  เมื่อทุกอย่างเพียบพร้อม ลูกหลานสุขสบาย ก็หลับไปได้ตลอดกาลอย่างหมดห่วง

วันเสาร์เมื่ออาทิตย์ก่อนสิ้นเดือน พ่อโทรมาบอกว่า ย่าไม่ไหวแล้ว  บอกแค่นี้ เราก็รู้แล้วล่ะว่ายังไง

วันอาทิตย์ พ่อโทรมาอีก  เราเลยตัดสินใจไปหาเย็นนั้นเลย ถึงบ้านเย็นไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ได้ใช้เวลาช่วงสุดท้ายกับย่าบังเกิดเกล้าของเรา

ย่าจากไปวันจันทร์ที่ผ่านมา ตอนเที่ยงครึ่ง  รวมอายุได้ 97 ปี  6 เดือน ...

มีแต่คนบอกว่า วันเสาร์ หลานคนโตของลูกคนโตก็มาเยี่ยมแล้ว ... วันอาทิตย์ก็เลยรอหลานคนเล็กของลูกคนเล็ก ซึ่งก็คือเรา

แกรอเรามาหาเป็นครั้งสุดท้าย...

อย่างน้อย เราก็ได้พูดสิ่งที่อยากจะพูด ... หอมหน้าผากย่า ขอโทษที่เคยทำตัวงี่เง่า บอกว่ารักย่าตลอดมาและตลอดไป

พ่อบอกว่า พ่ออยู่ดูย่าตลอด ลางานไม่ไปไหน ดูใจจนแกหลับไป และหลับไปตลอกกาล

พ่อไม่จ้างใครมาดู .... ยายช่วยอยู่ห่างๆ คนที่บ้านคอยให้กำลังใจ เรานับถือพ่อเรามาก ท่านช่างกตัญญูเป็นที่สุด ดูแลช่วงสุดท้ายของชีวิตแม่ของเขาได้ไม่มีบกพร่อง เปลี่ยนผ้าอ้อม อาบน้ำ ป้อนข้าวป้อนยา ... จนเราสงสัยในตัวเองว่า

"เราจะดูแลพ่อของเราได้อย่างที่พ่อดูแลย่าไหมนะ"