เลเยอร์แม่ลูกสอง สารพัดเรื่อง คอสเพลย์ การ์ตูน สอนเขียนการ์ตูน นิยายน้ำเน่า แต่งหน้าแปลงโฉม วาไรตี้เรื่องเลี้ยงลูกแบบคนการ์ตูน โอตาคุตัวแม่

เมื่อสงกรานต์มาทีไร เราก็ตระหนักได้ว่า อีกปีได้ผ่านเราไป อะไรที่เปลี่ยนแปลงจากปีที่แล้วบ้าง ...

เด็กผู้หญิงอีกคน...

จอแอลซีดีใหม่...

นอกนั้นไม่มีอะไรใหม่

สามีคนเดิม ลูกชายคนเดิม บ้านหลังเดิม....

บางครั้งก็คิดอยากกลับไปอยู่บ้านพ่อนะ กว้างดี ยายเหงาอยู่คนเดียว มีตั้ง 5 ห้องนอน กลายสภาพเป็นห้องเก็บของซะ 4 ห้องน้ำอีกเพียบ หลังจากย่าเสียไป บ้านก็เหงาลงจม แมวก็ลดๆเพิ่มๆ ตามยถากรรม หมามีสองตัวเหมือนเดิม เฉาก๊วยก็ตายไปนานแล้วเหลือลักกี้ เซนต์เบอร์นาดหมึ่ย กะ กาแฟ เจ้าโกลเด้นที่แสนจะร่าเริง

สามวันก่อน เพื่อนสาวที่เป็นแอร์ทักขึ้นในเอมว่า

"แก ชั้นเห็นพ่อแกที่สนามบินโตเกียววะ"

"หา .000 พ่อไปญี่ปุ่นแล้วหรอ"

"ไฟท์เดียวกะชั้น แต่ชั้นเสริฟอยู่บิสเนส ไม่เจอบนเครื่อง"

"กำ ยังไม่ทันขอของฝากเรย"

"ชั้นก็เข้าไปทักเขาแหละ เขาจำชั้นไม่ได้หรอกแก เห็นเดินคนเดียว แต่งตัวเฟี้ยวจัง"

อะไรกันนี่ ... น้าก็เพิ่งไปญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 24 มีนา มาตอนนี้พ่อไปอีก ไปกันเหมือนห้างสรรพสินค้า (แอบอิจฉาเล็กๆ) คนรอบข้างรวยทุกคน ยกเว้นเรารึไง... ของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง กระเป๋าสวยๆสักใบก็ไม่มีปัญญาซื้อ...

ดูๆจากเวป ดาฮอง หน้าเว็บอยู่ที่ 54500 วอน สนนราคาราว 2000 บาท (อ้วก) เดินดูแบบคล้ายๆกันนี่ที่ตลาดนัดแถวบ้านเอา ราคาถูกกว่า 5 -10 เท่า (คุณภาพก็ด้อยลงไป 5-10 เท่าเช่นกัน)

ยังไงก็ช่วยเข้าไปชมเว็บไซท์ของอาระจังหน่อยนะคะ คลิกดูสักนิดเพื่อชีวิตของเด็กตาดำๆและแม่มัน ที่ไม่มีปัญญาไปคอสที่ไหนอีกแล้ววว T T+ ขอบคุณหลายเด้อ

สุขสันต์สงกรานต์ทุกคนค่ะเด้อค๊ะ