ตอนนี้เลยเอารูปIllustration จากเรื่อง Risa&Ray มาให้ดูกันเล่นๆนะคะ
แล้วจะมาบ่นใหม่เมื่อมีโอกาสค่ะ อิอิ ...^o^
เนื่องจากเพิ่งได้ไปอ่านBlog ชาวบ้าน เกี่ยวกับรายการหลุมดำมา เลยอยากเปิดประเด็นแค่คร่าวๆในฐานะที่อยู่วงการการ์ตูนมา 10 ปีหน่อยนะ
" อนึ่ง เรื่องการนำเสนอข่าวการ์ตูนในแง่ลบนั้น มีมานานมากแล้ว มันฝังลงรากในจิตใต้สำนึกของบุพการีทั้งหลายว่า การ์ตูน คือสิ่งมอมเมาเยาวชน ให้เด็กสาวเพ้อฝันไปกับเซ๊กส์ ให้เด็กหนุ่มบ้าพลังและก้าวร้าว .... ญี่ปุ่น เขามีปัญหาเรื่องนี้ แต่เขาจัดการได้ ที่ต้นเหตุ ด้วยการแบ่งการ์ตูนเป็นกลุ่มๆ ให้เหมาะกับวัยที่อ่านไป การ์ตูนโป๊ก็มี แต่เขามองว่า มันก็เหมือนหนังสือเล่มนึงแบบเดียวกับเพลย์บอย ที่คนอ่านก็ควรจะ 18 ไปแล้ว แต่คนไทย มั่วมากเรื่องพรรค์นี้ พอเห็นว่าเป็นการ์ตูน จะเด็กจ๋าแบบโดเรม่อน หรือ โป๊ปนวาบหวามแบบไซโต้จิโฮ ก็เหมาว่า คือการ์ตูนเด็กอ่านทั้งหมด พอเด็กหยิบอะไรมาอ่าน ไม่ว่าจะโคนัน หรือ โคทาโร่ มันก็คือการ์ตูน ดังนั้น คนที่ควรควบคุม ก็น่าจะเป็นผู้ปกครองที่ต้องคอยดูแลให้การแนะนำเด็กในการรับสื่อที่เหมาะสม ไอ้ครั้นเด็ก 14- 15 เนี่ย มันห้ามไม่ได้หรอกนะ ว่าจะไม่อ่านการ์ตูนของไซโต้ หรือ เรื่องอื่นๆ ที่มีบทวาปหวาม มันเป็นช่วงของวัย แต่บทแบบนั้น มันก็แยกไปอีกนะ ไม่ใช่ว่าการ์ตูนผู้หญิงแนวรักๆ จะมีลงบทแบบนั้นให้เห็นโจ๋งครึ่ม หรือแม้แต่การ์ตูนผู้ชาย อย่าง เบอเซิร์กหรืออีกหลายๆเรื่อง ก็ตาม คนอ่านย่อมมีวิจารณญาณอยู่แล้วว่า เรื่องมันเป็นยังไง ไม่ใช่เหมาเรื่องดีๆ ที่มีบทแบบนั้นแทรกว่า เลวทรามต่ำช้า เพราะว่าเหมาว่าเป็นแบบการ์ตูนโป๊ไปหมด มันไม่ยุติธรรม สำหรับการ์ตูนดีๆ ทีเขาตั้งใจถ่ายทอด แต่มันแทรกบทแบบนั้นไปบ้าง ก็ไม่เสียหาย ถ้ามันก็ไม่ได้ยั่วยุเด็กอะไร
อันที่จริงควรตำหนิสังคมที่ประณามการ์ตูนแบบเหมา มากกว่าที่จะสอนให้เด็กแยกแยะการอ่านการ์ตูนที่เหมาะสม...การโทษการ์ตูนว่าไม่ดี ก็เหมือนโทษผู้ใหญ่ว่าไม่มีปัญญาควบคุมการ์ตูนที่เด็กควรอ่าน
หนังสือโป๊ยังมีหลายเกรด การ์ตูนก็เหมือนกัน ไอ้ที่ว่าโป๊โคตรๆนี่ ก็แบนไปสิ แล้วไปเหมาว่าการ์ตูนดีๆที่มีฉากวอบแวมนี่ เป็นหนังสือโป๊ได้ยังไง!!"
ที่เหลือ ไปคิดต่อเอาเองละกัน เบื่อพูด
เฮ้อ ... ครบ 10 ตอนจนได้ .....ขอบคุณทุกท่านที่อดทนอ่านกันมานะคะ
นิยายเด็กนรกนี่นรกจริงๆค่ะ พิมพ์ให้อ่านกันไม่ทันแล้ว สมองมันไวกว่ามือซะอีก ที่แย่ที่สุดคือ สแกนเนอร์ ยังเน่าต่อเนื่อง คงต้องไปยืมของป๊ะป๋ามาใช้ก่อนน่ะคะ อยากลงสีประกอบใจจะขาด หนำซ้ำ พออ่านไปอ่านมาเจอคำผิดเพียบก็จะทยอยแก้ให้สมบูรณ์เสมอๆ
อีกไม่กี่อึดใจ เราก็จะมีเวปเป็นของตัวเองแล้วนะ ขอเวลาอีก 1 เดือนเท่านั้น ส่วนเวปจะเป็นเกี่ยวกับอะไรนั้น ต้องขออุบไว้ก่อนนะจ๊ะ (ไม่ใช่แค่คอสเพลย์ด้วย "ขอบอก")
อยากเป็นเวปมาสเตอร์มานานแล้ว ใกล้บรรลุซะที ก๊ากๆๆ
/me ลงมีอพิมพ์ตอนที่ 11 ต่อไป
Project : September
ลงเรื่อง เด็กนรก ต่อเนื่องให้ครบ 16 ตอน อันนี้แน่นอน เพราะอัพทุก 5 วัน นะคะ
ลงการ์ตูนยาว วาดเอามัน.... (ประสบปัญหา สแกนเนอร์เน่า อยู่ - -')
ลงภาพประกอบเด็กนรก เท่าที่มี แต่เพราะลงfile ใหญ่มากไม่ได้ ก็เลย ภาพอาจจะเล็กหน่อยนะคะ
คงประมาณนี้...
ลงรูปแก้ขัดอีกสักรูปละกันคะ
วันนี้ว่าด้วยเรื่อง High Class กันหน่อยนะ ....
เมื่อวันที่ 31 จู่ๆ ก็มีพัสดุซองใหญ่ จ่าหน้าถึงตัวเรา ชื่อคนส่งมันไม่คุ้นเอาซะเลย พอเปิดดู ก็ปรากฎว่าเป็นกล่องพรีเมี่ยม จากแรคนารอก ขอแสดงความยินดี ที่เป็นไฮ-คลาส.... เอ๊ะ เราไปสมัครเอาไว้ ตอนไหนหว่า 0-0
มานั่งๆนึกอ๋อ ตั้งกะตอนที่ยัยคริจัง มันอัพเป็นไฮคลาสใหม่ๆนี่นา พอมาตอนนี้ เลยอยากเล่าชีวิต ของแอสแซสซิน สาวคนนึง ที่เกิดมาได้ ปีกว่าๆ ถือเป็นการแชร์ประสพการณ์ก็แล้วกัน เล่าคร่าวๆ ไม่ยาว เดี๋ยวหลับ
เสียดายที่หาภาพที่เก่ากว่านี้ไม่ได้ หลังจากถกเถียงกับแฟนมานาน ในที่สุดเราก็ตกลงปลงใจ ย้ายไปใช้ชีวิตใหม่ที่เซอเวอร์ไทร์ ... ที่ซึ่งธนูมือ ตัวของแฟน กลายเป็นมองค์ตัวแรก ของเซอเวอร์ เราจึงได้มาปั้นตัวแรกขึ้น เธอชื่อคริจัง .....[ในภาพ เลเวล 36]
จนได้เปลี่ยนเป็นแอสที่ เลเวล 54 แต่ในภาพนี้ ถ่ายตอนเลเวล 60 ไปเมืองผีกัน สดมากขอบอก
พอเลเวล 64 เธอก็แต่งงานกับธนูมือ มองค์เลเวล 80 (เล่นกะแฟนสองคนเหงาๆ)
เล่นอยู่เกือบปี หลังจากเสียเวลาไปปั้นฮัน เราก็มุเล่นจน 99 (แต่แฟนเค้า99ไป หลายเดือนแล้วนะ) พอแรคนารอค เพิ่มเวลา *2 เราเลยปั่นเวลใหญ่ ได้ เล่นตอน 5 ทุ่ม กับวัวตัวสุดท้ายที่ตีจนแสงพุ่ง แทบจะไชโยลั่นบ้าน คิดดูสิ ทำงานกับเกมนี้มาตั้งหลายปี เพิ่งได้ 99 ตัวแรก (อย่าไปพูดถึงยัยขิงนะ แม่นั้น เปลี่ยนเป็นแม่ค้าตีเหล็กไปแล้ว เน่าคาไอริส ไว้ว่างๆจะถ่ายรปมาให้ดู)
และลแว ก็มาเป็น คริจังตัวปัจจุบัน ในรูปถ่ายตอนเลเวล60 หน่อยๆ... ปัจจุบันปั่นเว่ลไว้ที่ 85 ยังไม่ได้เล่นเพิ่มเพราะ มัวแต่เห่อปั้นมองค์ตัวใหม่อยู่
เล่นแรคมาก็หลายปี เพิ่งรู้สึกว่า เล่นสำเร็จ ก็ตอนที่เห็น 99 เปลี่ยนเป็น โนวิทใหม่อีกครั้งนี่แหละ เกมนี้ มันเหมือนชีวิตคน ตรงที่ พอเราอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิต มีแค่สองทางคือ คงความอมตะไว้แบบนั้น (กูจะ 99 แต่ไม่เป็นไฮคลาส) กับเลือกที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง (เพื่อพัฒนาตัวเองไปสู่อีกระดับ ถึงแม้ต้องเริ่มนับจาก 1 ใหม่ก็ตาม) ตอนี้ ชีวิตของเรา ยังไม่ 99หรอก เพราะถ้าถึงตอนนั้น เราคงตัดสินใจได้ว่า จะทำอะไร แต่เราวางแผนชีวิตได้ ว่าจะทำอะไร เมื่อไหร่ ดังนั้น รอพบกับเวปไซท์ของ Arachan อย่างเป็นทางการแน่นอนค่ะ.....^o^
นรกบนดิน
ก่อนนอนวันนี้ เราก็เล่นเกมกะแฟน ตามปรกติ แต่ทว่า.... พอจะหนีวัวไปพักบนทางเข้าของปิรามิดดินก็...
ทิ้งท้ายคืนวันเสาร์ได้เจ๋งจริงๆ
วันที่เท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่า ตอนนั้น ยังทำงานอยู่คอมพ์เกมเมอร์ ปวดหัวซีกเดียวมาก ปวดดด กินยาก็แล้วไม่ช่วยบรรเทา .....
สองสามสัปดาห์ ... เหงือกในปากเริ่มบวม เราจึงรู้ว่า ฟันกรามซี่ที่ 29 ของเรา กำลังจะถือกำเนิดขึ้น
แต่ทว่า .... พี่น้องกรามในทั้งสามของมันได้ถูกกำจัดด้วยการผ่าตั้งแต่ยังฝังในเงือกเสียก่อนหน้านี้นานมากสองซี่ซีกซ้าย ถูกอาจารย์หมอแห่งคณะทันตกรรม โรงพยาบาลศิริราช เอาออกไปเมื่อปี 2000 ส่วนซี่ล่างขวา ถูกกำจัดโดยอาจารย์หมอจากคณะทันตกรรมงวดนี้ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ...
เป็นประสบการณ์ที่ไม่น่ายินดีสักเท่าไหร่จึงตัดสินใจเก็ยซี่ที่ยังไม่โผล่ไว้เป็นที่ระลึก
เวลาได้ล่วงเลยผ่านไป อีก 2 ปี... ในที่สุด เมื่อเราสอบบรรจุเป็นพนักงานประจำกองประชาสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีติด ความคิดที่ว่า จะเอาฟันน้องนุชซี่ที่ 29 ออก ก็เริ่มเห็นผลยิ่งขึ้น
มันเริ่มปวด เพราะแปรงฟันไม่ถึง จึงผุดุดัน .... ผุจนดำ และปวดมาก
ในที่สุด วันนั้นก็มาถึง ....
ช่วงเช้า เราก็ยังทำงานอยู่ พอคล้อยสาย ก็ออกไปซื้อผ้าเพื่อเตรียมตัดคอสเซทใหม่ และบ่ายหน่อย ก็นัดเจอแฟนที่มาซื้ออุปกรณ์คอมพ์แถวบ้านหม้อ นั่งเฝ้าของให้เขาจนบ่าย3 จึงจับรถเมล์ 507 ไปลงหน้าสถานีหัวลำโพง ขึ้นรถใต้ดิน 7 สถานี ไปยังสถานีเพชรบุรี ..............
หมอสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม กำลังรออยู่....พยาบาลเชิญเข้าห้องทำฟันนอกเวลาที่เงียบสงบ หมอเริ่มด้วย
อักยาชา 3 เข็มบนเพดานเหงือก ซี่ที่เคยคุดและขึ้นมา มันอยู่ขวาบนของปาก
อุด 2 ซี่... .... ...
และหมอก็เอาเข็มมาจิ้มๆๆ ถามว่าเจ็บไหม เราก็ไม่ .....
หมอเอาคีมมา ................
พยาบาลเอามือสองข้างจับหน้าเรา....แน่น....
ดิ้นไม่ได้ ดิ้นไม่ได้ แล้ววววว
ถอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
5 วินาที เหมือนชั่วชีวิต
รู้สึกตัวอีกที ก็กลับมานั่ง งงๆ ที่บ้าน เสียแล้ว และ ภาพต่อไปนี้ ถ้าท่านที่ขัวญอ่อนก็ ปิดๆไปซะไม่ต้องอ่านต่อ เดี๋ยวจะสยองขวัญนอนไม่หลับไปซะเปล่าๆ
ดูซะ....
นี่คือ ฟันซี่ที่ 29 ในปากของเรา 55555
จบการบันทึกก่อน พูดไม่ได้เลย ตื่นเช้ามาปวดทั้งหัว อุวะ...........
